Ga naar homepage
#caption
Gemeenteraadsverkiesingen 21 maart 2018
#caption
Onderwerpen > #metoo

Onze vrijwilliger Sanne Kanters zag de #metoo en heeft voor ons alles op een rijtje gezet. Lees hier haar stuk over de discussie en de maatschappelijke gevolgen van #metoo.

 

#metoo

 

Op zondagavond 15 oktober postte actrice Alyssa Milano op Twitter: "If all the women who have been sexually harassed or assaulted wrote "Me too" as a status, we might give people a sense of the magnitude of the problem.” Ze nodigde al haar volgers die ooit te maken gehad hebben met seksuele intimidatie of seksueel geweld uit te reageren op haar bericht. Milano’s tweet was een reactie op een reeks onlangs uitgebrachte aanklachten over seksueel geweld tegen de Amerikaanse filmproducent Harvey Weinstein door verschillende actrices die ooit met hem samenwerkten. Haar verzoek lokte een stortvloed aan reacties uit op verschillende social media: op twitter werd de hashtag bijna een miljoen keer gebruikt binnen 48 uur en op Facebook verschenen binnen 24 uur meer dan 12 miljoen posts, comments en reacties door 4.7 miljoen gebruikers wereldwijd.

 

            Temidden van de massale discussie over seksueel geweld die Milano’s tweet teweeg bracht, ontpopte een andere discussie: #metoo werd mainstream door de tweet van Milano, maar de slogan is ouder dan dat, merkte een groep vrouwen van kleur op Twitter terecht op. Tien jaar geleden startte gender equality activiste Tarana Burke, een zwarte vrouw, haar Me Too project met als doel slachtoffers van seksueel geweld met elkaar in contact te brengen en een collectief proces van heling aan te gaan. “Me too is a movement to, among other things, radicalize the notion of mass healing,” vertelt Burke in een video die massaal gepost werd als reactie op de hype rondom Milano’s tweet. In verschillende artikelen en posts uitten vrouwen van kleur kritiek op het feit dat de post van Milano miljoenen antwoorden kreeg, terwijl zwarte vrouwen in eerdere vergelijkbare situaties minder steun kregen. In deze discussie over de oorsprong van #metoo staat een belangrijke vraag centraal: welke slachtoffers van seksueel geweld worden het meest gehoord? Is het toevallig dat dit thema mainstream werd na een tweet van een rijke, bekende, witte vrouw in reactie op een conflict in Hollywood? Het is belangrijk om dergelijke vragen te stellen, omdat deze de intersecties tussen gender en ras, of de manier waarop seksisme en racisme met elkaar verwikkeld kunnen zijn, aankaarten. Bovendien benadrukt het een belangrijke les voor witte feministen: we moeten ervoor waken dat achter een grotendeels witte emancipatoire beweging geen verdere onderdrukking van vrouwen van kleur schuil gaat.

 

            Hoewel er er terecht kritiek wordt getoond op het feit dat de focus van de #metoo discussie voornamelijk ligt op rijke, witte vrouwen, is het positief dat het thema van seksueel geweld momenteel massaal besproken wordt. De hashtag is een effectieve manier om de zichtbaarheid van seksuele intimidatie te vergroten en om het probleem dichter bij huis te brengen: opeens stroomt je tijdlijn vol met getuigenissen van vrienden, kennissen en collega’s. Deze zijn moeilijker weg te wuiven en komen harder aan dan verhalen van mensen op tv. Er zijn meerdere projecten die ditzelfde doel voor ogen hebben, zoals Laura Bates’ ‘everyday sexism project’ en Noa Jansma’s ‘dearcatcallers’ instragram pagina. Het onthullen van de dagelijkse en structurele aard van seksueel geweld door mannen tegen vrouwen is een belangrijke stap in het vechten ertegen en hierin kunnen social media een belangrijke rol vervullen, maar waarom moeten vrouwen  massaal en publiekelijk naar voren komen om de omvang van van seksueel misbruik aan te tonen? Waarom is het nodig dat miljoenen vrouwen zich uitspreken voordat dit probleem serieus genomen wordt? Het is problematisch dat dit nodig blijkt, want het is niet aan slachtoffers van misbruik om te bewijzen dat seksueel overschrijdend gedrag stelselmatig voorkomt. Deze verantwoordelijkheid mag niet bij hen liggen en hen ‘dwingen’ om (publiekelijk) traumatische ervaringen te delen. Zoals Angelina Chapin stelt in een artikel in de Huffington Post: “No woman should feel pressure to tell painful stories about being violated, but every man should feel a responsibility to stop behavior that leads to sexual harassment and assault.”

 

            Seksueel geweld wordt vaak neergezet als een vrouwen-probleem: studies benadrukken het aantal vrouwen dat misbruikt wordt, in plaats van het aantal mannen dat gewelddadig gedrag vertoont en victim-blaming komt maar al te vaak voor (“Had ze maar geen kort rokje moeten dragen..,” “Had ze maar niet zo veel moeten drinken..”). Seksueel geweld is echter geen vrouwen-probleem. Het is een cultureel probleem, dat voortkomt uit diepgewortelde patriarchale machtsrelaties, sociale en economische ongelijkheid tussen mannen en vrouwen en iets dat ‘toxic masculinity’ genoemd wordt. Het concept van ‘toxic masculinity’ stelt onder meer dat mannen dominant moeten zijn en zich niet kwetsbaar mogen opstellen — een idee van mannelijkheid dat algemeen geaccepteerd is in onze cultuur. Dr. Eric Mankowski benadrukt vier hoofdkenmerken van deze ‘giftige’ manifestatie van mannelijkheid: het onderdrukken van alles wat als typisch vrouwelijk gezien wordt; het onderdrukken van emoties gerelateerd aan kwetsbaarheid, zoals angst, verdriet of hulpeloosheid; mannelijke dominantie over vrouwen en andere mannen; en agressie. Dit idee van mannelijkheid kan resulteren in agressief en dominant gedrag van mannen tegen vrouwen en creëert het idee dat mannen het recht hebben een vrouw te benaderen zonder dat zij daar toestemming voor gegeven heeft.

 

            Een cruciale stap in het oplossen van seksueel geweld van mannen tegen vrouwen is het actief ontkrachten van dit normatieve en schadelijke idee van wat het betekent om een man te zijn. Mannen hebben hierin een belangrijk aandeel. Zij kunnen hun eigen gedrag kritisch onder de loep nemen en elkaar het goede voorbeeld te geven. Initiatieven zoals het Rethink Masculinity programma in Washington D.C. en de ‘consent classes’ van No Means No Worldwide in Nairobi, Kenia werken actief aan het afleren van een ‘toxic masculinity’ en het aanleren van een positieve vorm van mannelijkheid, waarbij een respectvolle en gelijkwaardige relatie tot vrouwen centraal staat. Dergelijke programma’s bieden goede hoop voor de toekomst door op een positieve en structurele manier te werken aan gezonde man-vrouw verhoudingen.

 

- Sanne Kanters, vrijwilliger NVR



|  Printversie |  Sitemap |  Vorige pagina
Geplaatst: 8 november 2017 | Laatste bewerking: 8 november 2017
Trefwoord:
Platform van en voor vrouwenorganisaties
Bereik circa 1 miljoen vrouwen. Voor gelijke rechten m/v en volwaardige participatie
NVR in jaartallen
Bestuur
Adviescommissie
Deskundigenpool
Bureau
Samenwerking
Publikaties
Contributie
Contact
 EZVN    
 PPW 
    ZijAc 
Platform van en voor vrouwenorganisaties
Bereik circa 1 miljoen vrouwen. Voor gelijke rechten m/v en volwaardige participatie
NVR in jaartallen
Bestuur
Adviescommissie
Deskundigenpool
Bureau
Samenwerking
Publikaties
Contributie
Contact
  
 ZijAc 
  
 PPW 
 EZVN